HOE MIJN RELATIE MET VOEDING (ALLES) VERANDERDE

Hoe ik van tiener-vreetbuien naar (lichtelijk) obsessief met mijn voeding bezig zijn naar gepassioneerde 'foodie' ging? Ik vertel het je graag allemaal vandaag. Ik kan niet ontkennen dat ik in verschillende fases van mijn leven heel anders tegen eten aankeek en ik hier een hele andere relatie mee had dan op dit moment. Wat is überhaupt een gezonde relatie met voeding? Weet ik dat wel? Weet jij het? Ik weet wel dat eten gepaard kan gaan met veel verschillende emoties en juist daar wil ik het vandaag met jou over hebben. 


HOE VOEDING MIJN MANIER VAN LEVEN BEGON TE BEHEERSEN

Toen ik heel jong was at ik alles, was absoluut geen moeilijke eter en dit vormde zich langzaam naar een tiener met de nodige eetbuien (de zakken chips in de kast waren nooit veilig!), ik maakte mij eigenlijk nooit druk om het effect om eten. Gelukkig had ik wel het geluk dat ik een moeder had die altijd gezond voor ons kookte. Rond mijn 20ste begon deze kijk op eten behoorlijk te veranderen. Ik begon mij toen al heel erg te interesseren in voeding en wat wel en niet goed voor je was. Sloeg ik hier een beetje in door? Absoluut. Ik werkte mezelf minimaal 3 keer per week behoorlijk in het zweet (bij minder keer baalde ik enorm) en mijn hele eetpatroon moest hier bij aansluiten. Tussendoor 'cheaten' werd steeds lastiger, want het schuldgevoel dat ik na deze maaltijd had beïnvloede de rest van mijn dag compleet. 

hoe de relatie met voeding veranderde

Zei iemand hier wel eens wat over? Zeker, maar denk maar niet dat ik hier naar luisterde, want ik was er heilig van overtuigd dat deze manier van eten het beste voor mij was. Lichtelijk obsessief? Zo zou je het kunnen noemen. Deze manier van eten en leven ging een tijdje door en ik moet eerlijk zeggen de resultaten waren lichamelijk goed te zien en hier was ik heel tevreden mee. Resultaten zien van sporten is natuurlijk ook heel leuk en daarnaast vond ik dit ook verslavend, wat overigens niet negatief hoeft te zijn natuurlijk. Ik moedig lekker sporten en bewegen alleen maar aan. 

Waarom moest dit anders dan? Ik kon niet meer genieten van eten. Punt. Hoe kwalijk is dat? De druk om zo gezond mogelijk te leven had uiteindelijk een negatieve invloed op de manier waarop ik genoot van het leven. Ik was veel te streng voor mezelf. Ik was mij veel te erg bewust van mijn lichaam en vooral waar ik niet tevreden over was. 

Dit moest anders. Met veel opluchting kan ik zeggen dat deze obsessie nooit geleid heeft tot een heftige eetstoornis, want ik zie om mij heen hoe mensen hiermee kunnen strugglen en dit wens ik niemand toe. Juist daarom wil ik vandaag met jou praten over jouw relatie met voeding. Ik begon mij ongeveer drie jaar geleden nog meer te verdiepen in voeding en besloot een eetpatroon voor mezelf te ontwikkelen waarbij ik mij goed voelde, waardoor ik nog steeds gezond at (want dit vind ik heel belangrijk) en waardoor ik geen emoties als frustratie en schuld zou voelen. 

VOEDING MOEST EEN DEEL VAN MIJN LEVEN ZIJN EN NIET MIJN HELE LEVEN

Wanneer veel keuzes die je in het leven maakt beïnvloed worden door eten dan kan je gerust zeggen dat dit jouw manier van leven (deels) vormt (in positieve of negatieve zin). Natuurlijk zijn er uitzonderingen wanneer dit bijvoorbeeld bij je werk hoort of bij het behalen van bepaalde doelen met sporten. Al denk ik niet dat ik dit hoef uit te leggen, want de mensen die dit herkennen weten vast goed welke gedachtes en emoties ik bedoel.

Hoe ik deze relatie met voeding van obsessief veranderde in een positieve relatie? Grotendeels lag dit aan mijn zelfbeeld, hier ben ik toen hard mee aan de slag gegaan. Ik kwam erachter dat ik in sommige opzichten helemaal niet zo 'happy' was en dat ik totaal niet naar mijn lichaam luisterde. Dit werd mijn nummer één prioriteit en dit zorgde ervoor dat ik mijn leven zo indeelde dat ik hier gelukkig van werd. De tweede stap was om eten/voeding zo te (gaan) zien dat dit geen belemmering vormde voor dit geluksgevoel. 

Hoe deed je dit dan? Heel eerlijk? Ik denk niet dat er één manier is om deze relatie positief te veranderen. Ik denk dat de wil om dit aan te pakken wel heel belangrijk is. Inzien dat voeding / eten / afvallen niet hetgeen is wat jouw leven vorm geeft of zo belangrijk is dat je hier altijd van alles voor moet laten. Kunnen genieten (van eten!) is ontzettend belangrijk en het is veel te jammer om dit te moeten missen. 

de positieve relatie met voeding veranderde veel meer

Op dit moment kan ik gelukkig zeggen dat ik heel erg geniet van eten en mijn eet- en leefpatroon en dat ik hier voor mezelf het balans in gevonden heb. Ik let nog steeds op wat ik eet, maar dit doe ik zodat ik op gewicht blijf (hier voel ik mij goed bij) en ik mijn lichaam voorzie van de juiste voedingsstoffen zodat ik ook lekkerder in mijn vel zit. Door deze gezonde relatie met voeding ben ik ook een stuk zelfverzekerder, omdat ik mij minder focus op wat niet goed is of beter kan, maar juist op wat wel mooi is (van binnen en buiten). Daarnaast realiseer ik mij des te meer wat echt het aller belangrijkste is: gezond zijn. 


Lieve jij, mocht je hier iets in herkennen dan hoop ik dat ook jij zal werken aan een positieve relatie met voeding en eten. Je verdient het om je niet schuldig te voelen om iets wat je gegeten hebt of om te kunnen genieten van alles wat je eet. Probeer het balans hierin te vinden, wees tevreden met jezelf (want dat verdien je ook!) en laat een bepaalde manier van eten/leven geen negatieve obsessie worden. Ik hoop ook dat je weet dat je hier echt niet de enige in bent, ik weet zeker dat veel vrouwen (en mannen) wel (eens) worstelen met bepaalde gedachtes en emoties rondom eten. 


Hoe is jouw relatie met voeding?

 Volgen jullie Healthy Wanderlust al op Facebook? 
Gebruik #healthywanderlust als je één van mijn gerechten maakt, super leuk om te zien!

 
Afsluiting 2.png